မ်က္ရည္ေခတ္
အဲဒီေခတ္အေၾကာင္းေျပာရရင္
ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ ငိုရတယ္
ႏွစ္ဖက္ရွိရင္လဲ တစ္ဖက္ကို သတ္တယ္
ေလး ငါးဖက္ ရွိရင္လဲ အဲဒီ တစ္ဖက္ကိုပဲ သတ္တယ္
အဲဒီ ေခတ္ က တစ္ဖတ္သတ္ ေခတ္။
ပိုျပီး ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာက
အသတ္ ခံရတဲ့ဖက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္ျခမ္း
အလွမ္းေဝးရင္လဲ ေဝးျမဲေဝးေတာ့
နီးေနရင္လဲ ထပ္ျပီး မေဝးေတာ့တဲ့ ေခတ္
ကြာဟမွဳ အျပင္းထန္ဆံုး ေခတ္။
ညစ္က်ယ္က်ယ္ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔
လမ္းမၾကီးေတြ မဲနက္ ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ေခတ္
စိတ္မေကာင္းစဂရာ . အဲဒီ ေခတ္ဟာ ကန္းေနရွာတယ္ေလ..။
သစၥာတရားဟာ အဲဒီ ေခတ္မွာ
ေစ်းအေပါဆံုး ထုတ္ကုန္တစ္ခု
အခုပဲၾကည့္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ
သစၥာေတြ ဆိုတာ …. ျပန္႕က်ဲ လို႔..
အဲဒီ ေခတ္မွာ သစၥာက အပယ္ခံ။
အသံေတြ အားလံုးဟာ ေျခာက္ျခားေနတယ္
လွဳပ္ရွားမွဳတိုင္းဟာ ၾကီးၾကီးမားမားကို မွားေနတယ္
မ်က္လံုးအၾကည့္တိုင္းဟာ ေသြးပ်က္ေနတယ္
ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘယ္သူကမွ ေနာက္ေက်ာ မလံုၾကေတာ့တဲ့ ေခတ္.။
ပါးေပၚ စီးက်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ မေျခာက္ေသးခင္
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု ထပ္ေျပာဦးမယ္..
အဲဒီေခတ္မွာ….
မ်က္ကန္းက အစ တေစၧေၾကာက္တယ္။
ထြက္ေပါက္ (ကဗ်ာမုဆိုး) | 
No comments:
Post a Comment