လူ႔ဘ၀၏ ၆ပုံ

Ka Yin Lay posted in စာေပစကား၀ုိင္း Ka Yin Lay 04 August 20:43 လူ႔ဘ၀၏ ၆ပုံ တစ္ခါက နာမည္ၾကီး တကၠသိုလ္မွ ဆရာတစ္ဦးသည္ ေခ်ာင္က်ေသာ ရြာတစ္ရြာသို႔ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ရြာသို႔ေရာက္ေသာ္ ေလွတစီးငွားျပီး ျမစ္တစ္ေလွ်ာက္ လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ေလွစတင္ထြက္ေသာအခါ ဆရာက ေလွသမားအား...... " ခင္ဗ်ား သခ်ာၤေဗဒတတ္သလား" " ကြ်န္ေတာ္ မတတ္ပါဘူး" "ရူပေဗဒ တတ္သလား" "ဒါလဲ မတတ္ပါဘူး" "ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ကြန္ျပဴတာသံုးတတ္သလား" "စိတ္မေကာင္းပါဘူး...ဒါလဲ ကြ်န္ေတာ္မတတ္ပါဘူး" ဆရာမွာ ေခါင္းခါျပီး "သခ်ာၤမတတ္ရင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ ၆ပံု၂ပံုကို ခင္ဗ်ားဆံုးရွံဳးမယ္" "ရူပေဗဒ မတတ္ရင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ ၆ပံု၁ပံုကို ဆံုးရွဳံးမယ္" "ကြန္ျပဴတာ မတတ္ရင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ ၆ပံု၁ပံုကို ဆံုး႐ႈံးမယ္..ခင္ဗ်ားရဲ႔ ဘ၀ ၆ပံု၄ပံုဟာ ဆံုး႐ႈံးသြားျပီပဲ" ထိုခဏအတြင္း ရာသီဥတု ေျပာင္းျပီး ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ညိဳမ်ား တက္လာသည္။ မၾကာမီ မိုးသက္ေလျပင္း က်ေရာက္ေတာ့မည္။ ထိုအခါ ေလွသမားက ဆရာအား " ခင္ဗ်ား ေရကူးတတ္သလား" ဟုေမးလိုက္သည္။ ဆရာက ခဏမွ် ဆံြအျပီး "ကြ်န္ေတာ္ မကူးတတ္ဘူး။ တစ္ခါမွ မသင္ဖူးဘူး" ဟုျပန္ေျဖေလသည္။ ေလွသမားမွာ ေခါင္းကိုသြင္သြင္ ရမ္းျပီး.." ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ဘ၀ ၆ပံုစလံုးဟာ ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မယ္" ဟု ျပန္ေျဖခဲ့သည္။ လူတေယာက္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႔ အဆင့္အတန္း ကိုယ့္ရဲ႔ စံခ်ိန္နဲ႔ အျခားလူတစ္ေယာက္ကို သြားတိုင္းတာလို႔ မရပါဘူး။ ပံုျပင္ထဲက ဆရာဟာ ပညာရွင္တစ္ဦးပါ။ သူ႔ဘ၀မွာသခ်ာၤ၊ ရူပ၊ ကြန္ျပဴတာ ပညာေတြသာ အေရးၾကီးတယ္လို႔ ထင္ေနသူပါ။ ဒီပညာေတြသာ မတတ္ရင္ လူ႔ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္မဲ့ျပီလို႔ ထင္ေနသူပါ။ ဒါဟာ ပညာရွင္ေတြရဲ႔ အယူအဆပါ။ ေလွသမားအတြက္ကေတာ့ သူ႔အတြက္ ဒီပညာ မတတ္လဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အေရးၾကီးတာက သူ႔အတြက္ "ရွင္သန္" ဖို႔ အားအင္ေတြ ရွိေနဖို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေရးၾကံဳလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာတတ္ထားတဲ့ ပညာဟာ ဘာမွ အသံုးမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ေလွေမွာက္သြားရင္ ေရကူးတတ္တဲ့ လူသာ အသက္ရွင္ခြင့္ရမွာပါ။ တပါးသူကို အထင္မေသးပါနဲ႔။ "ငါ"ဆိုတဲ့ ကိုယ့္စံႏူန္းနဲ႔ အမွားအမွန္ကို မခဲြျခားပါနဲ႔။ ဟိုလူမွာ ထီထြင္ဥာဏ္မရွိဘူး ဒါေပမဲ့ သူဟာ ရိုးသားတယ္ မေကာင္းတာကို မၾကံစည္တတ္ဘူး။ ဒီလူဟာ အေျပာအဆို မတတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ အလုပ္ကို ၾကိဳးစားတယ္။ ေျဖာင့္မတ္တယ္။ မခုိမကပ္ဘူး။ ငါရဲ႔ "အရည္အခ်င္း" သူ႔မွာ မရွိသလို သူ႔ရဲ့ "အရည္အခ်င္း"လဲ ငါ့မွာ မရွိဘူး ဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔။ (တင္ထားတဲ့့လူကေခါင္းစဥ္နဲ႕ေရးသားသူနာမည္ မေရးထားပါ)

အဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့...

Ka Yin Lay posted in စာေပစကား၀ုိင္း Ka Yin Lay 04 August 20:33 အဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့ ပန္းကန္တစ္လံုးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး သက္ျပင္းအခါခါ ခ်ေနမိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ကစျပီး ေခြ်းမျဖစ္သူက ဒီအနားပဲ့ ပန္းကန္နဲ႔ပဲ အဘြားအိုကို ထမင္းထည့္ ေကြ်းခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ေကြ်းတဲ့ဟင္းက အခ်ဥ္တည္ထားတဲ့ ⋯⋯ဟင္းရြက္တစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္ျပီး စားပဲြဝိုင္းမွာ ထမင္းအတူ မစားေစခဲ့ဘူး။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အဘြားအိုဟာ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ အဟာရမရွိတဲ့ အစာတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ အထီးက်န္မႈေတြကိုပဲ ဝါးမ်ဳိေနခဲ့ရတယ္။ ခ်ေကြ်းတဲ့အစာကို စားျပီး အဘြားအိုဟာ မျမင္မစမ္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားျပီး ကိုယ္စားတဲ့ ခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာရျပန္တယ္။ ဒါဟာ အဘြားအိုရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေခြ်းမက ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာ မေပးခဲ့ဘူး။ "ေမေမ.. ဘြားဘြားက မ်က္စိလည္း မျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ပန္းကန္ကို ေဆးမေပးရတာလဲ။ ပဲ့ေနတဲ့ ပန္းကန္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အသစ္မလဲေပးတာလဲ?" အေမကို ေမးေနတဲ့ ေျမးမေလးရဲ႕ အသံကို အဘြားအို ၾကားလိုက္မိတယ္။ "ကေလးက ကေလးေနရာမွာ ေနစမ္း။ အသက္ ၇ဝေက်ာ္ မ်က္စိကန္းေနတဲ့ အဘြားၾကီးကို အိမ္ေပၚ တင္ေကြ်းထားတာ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား? သူစားတဲ့ခြက္ကို ငါက ေဆးေပးရဦးမွာလား? အဲဒီခြက္သံုးလို႔ ရေသးတာပဲ ဘာအသစ္လဲေနစရာ လိုလို႔လဲ။ အသစ္လဲေပးလို႔ မျမင္မစမ္းနဲ႔ က်ကဲြသြားရင္ ထပ္ဝယ္ေပးေနရဦးမယ္။ ပိုက္ဆံက အလကား ရတာမဟုတ္ဘူး" အသံျမင့္ျပီး ေျပာတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕စကားကို အဘြားအို အလြတ္ရလုနီးေနပါျပီ။ မ်က္စိေထာင့္က စိမ့္ထြက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို အဘြားအို ပြတ္သုတ္လိုက္တယ္။ အဘြားအေပၚ ဆက္ဆံတဲ့ အေမရဲ႕အျပဳအမႈကို သမီးျဖစ္သူက မၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ျပန္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြအားလံုး အေမ့စကားကို နာခံၾကရတယ္။ အေဖျဖစ္သူကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲနဲ႔ ရွင္သန္ေနရသူျဖစ္တယ္။ ပန္းကန္ေဆးျပီး အျမင္အစမ္းနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းထဲ အဘြားအို ျပန္ဝင္ခဲ့ျပီး ကုတင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေျမးမေလးက အဘြားေနာက္ လိုက္ဝင္လာျပီး " ဘြားဘြား .. ေမေမကို မမုန္းဘူးလားဟင္" လို႔ေမးလိုက္တယ္။ "ေျမးေလးရယ္... အဘြားက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္ လူပိုတစ္ေယာက္ပါ။ ထမင္းတစ္လုပ္ စားခြင့္ရတာပဲ ျပည့္စံုေနပါျပီ။ အမုန္းဆိုတာ မရွိသင့္ဘူး။ ေျမးေမေမ တတြတ္တြတ္ရြတ္တာကို ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အဘြားက်င့္သားရေနပါျပီ" ေျမးကို ေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြထဲမွာ အဘြားအိုရဲ႕ ျပင္းသက္ခ်က္သံက မသိမသာ ေရာေနတယ္။ "ဟဲ့ .. ဒီေကာင္မ.. ဘယ္သြားေနတာလဲ? ကိုယ့္အခန္းထဲ ဝင္ေနစမ္း" ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ေျမးမေလး အဘြားအိုအနားက ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ အဘြားအို လဲခ်လိုက္တယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား မသိ အဘြားအိုအတြက္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ညေတြ နည္းလာခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း သြားေလသူ အဘိုးအိုကို သတိရလိုက္မိတယ္။ အဘိုးအိုက ကုမၸဏီတစ္ခုက ပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ သားက အဲဒီကုမၸဏီက မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျပီး ေခြ်းမက စာရင္းကိုင္ျဖစ္တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာ လုပ္တဲ့ သားနဲ႔ ေခြ်းမတို႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ညားခဲ့ၾကတယ္။ ေခြ်းမက လက္ထပ္ျပီးစမွာ ေယာကၡမကို ရိုေသကိုင္းရိုင္းသလို မယားဝတၱရားလည္း ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားျဖစ္သူက မယားကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဘာမဆို အေလ်ာ့ေပးခ်င္တယ္။ မယားေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ နာခံသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာရိုင္းကို ဘယ္သူေရွာင္လဲြလို႔ ရႏိုင္မလဲ? အဘိုးအို ဦးေႏွာက္ေသြးေက်ာျပတ္ ေသဆံုးသြားျပီးေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားတစ္စုထဲ ၾကမၼာဆိုးက ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဘိုးအို ဆံုးျပီးမၾကာဘူး အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္လံုးကြယ္ခဲ့ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက လိမၼာတယ္ဆိုတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဗီဇရုပ္ေပၚလာတာပါပဲ။ မ်က္မျမင္ အဘြားအိုကို ျပဳစုရတာ တာဝန္တစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ျပီး အျပစ္ရွာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီကစလို႔ နဂိုကတည္းက အေမွာင္ေပ်ာက္ေနသူ အဘြားအိုဟာ ေမွာင္မဲမဲ ကိုယ့္အခန္းငယ္ထဲမွာပဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။ အဘြားအို အနားမွာ ရွည္လွ်ားတဲ့ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးတစ္လံုးက လဲြရင္ ေနေရာင္ျခည္၊ ရယ္ေမာသံ ကင္းမဲ့ေနခဲ့တာ ရက္ေပါင္း ၇ဝဝေက်ာ္ ရွိေနခဲ့ပါျပီ။ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ ေနအိမ္မွာ က်င္းပမယ့္ ညစာစားပဲြအတြက္ သားနဲ႔ေခြ်းမ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၾကတယ္။ ဧည့္သည္ေတြ မလာခင္မွာ ေခြ်းမက သားကို " ခဏေန ဧည့္သည္လာရင္ အျပင္မထြက္ခဲ့ပါနဲ႔လို႔ ရွင့္အေမကို မွာထားအုန္း.. ဒီေန႔လာမဲ့ ဧည့္သည္ေတြက လူၾကီးလူေကာင္းေတြ.. မ်က္ကန္းအဘြားၾကီးေၾကာင့္ ကြ်န္မ အရွက္မကဲြေစနဲ႔၊ ရွင့္နာမည္ မပ်က္ေစနဲ႔ေနာ္" လို႔ မွာတယ္။ မယားစကား နာခံသူသားမွာ ဘာမွေစာဒက မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြ မျပန္မခ်င္း အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခန္းထဲမွာပဲ အဘြားအို ေအာင္းေနခဲ့ရတယ္။ အားလံုးျပီးစီးမွ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ပဲ့နဲ႔ အေမ့အခန္းထဲ သားဝင္လာခဲ့တယ္။ ခုတစ္ေလာ ျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သားအၾကီး ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သားကိုခ်စ္တဲ့ အေမတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သားအတြက္ အသား၊ ငါး ဟင္းမ်ဳိးစံုကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြ်းေတာ့တယ္။ "ရျပီ.. ေမေမရဲ႕ သားဒီေလာက္ မစားႏိုင္ဘူး" သားပန္းကန္ထဲ ဟင္းေတြထည့္ေပးေနတဲ့ အေမကို သားက ေလသံနဲ႔ "ေမေမ .. ဘြားဘြားကိုလည္း သားတို႔နဲ႔ အတူတူစားခိုင္းပါလား? သားတို႔ မိသားစု လက္စံု စားၾကရေအာင္ေလ" လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ "သူက ကန္းေနျပီ အျပင္ထြက္စားဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ဘယ္နားစားစား အတူတူပဲေလ သား။ အခန္းထဲမွာစားတာ သူက်င့္သားရေနပါျပီ" အဘြားအေပၚထားတဲ့ အေမရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာင္းလဲဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန သူငယ္ခ်င္းဆီက ရခဲ့တဲ့အၾကံ အဘြားကို ေျပာျပေတာ့ အဘြားက ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းတယ္။ "သားတို႔က ဘြားဘြားေကာင္းဖို႔အတြက္ပါ သားတို႔ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ ဘြားဘြား" လို႔ ေျမးအၾကီးက ေတာင္းဆိုတယ္။ "ဆရာမက ေျပာတယ္ "လူၾကီးမိဘေတြကို ရိုေသေလးစားရမယ္" တဲ့။ ေမေမ လုပ္ပံုက မဟုတ္ေသးဘူး။ ဘြားဘြားကို သူဒီလို မဆက္ဆံသင့္ဘူး။ သမီးတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား" ေျမးမေလးက ဝင္ေထာက္ျပန္တယ္။ "ကိုယ့္ကို မရိုေသတဲ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ဘြားဘြားလက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ ေယာကၡမကို မရိုေသတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကို သားတို႔ မလိုလားဘူး။ သားတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား" အတင္းေတာင္းဆိုေနတဲ့ ေျမးကို အဘြားအို ေခါင္းညိတ္မိလိုက္တယ္။ ညစာ ထမင္းစားဝိုင္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း အဘြားအို မပါဝင္ခဲ့ဘူး။ ေျမးၾကီးက တိုင္ပင္ထားတဲ့အတိုင္း ေၾကြဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ မသိမသာ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဇြန္းကဲြစေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔လို႔... ဇြန္းက်သံေၾကာင့္ အဘြားအိုဟာ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးကို ကိုင္ျပီး အခန္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါကို ေခြ်းမက ျမင္ေတာ့ အဘြားအိုကို ေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္လာရတာလဲ? အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ဝင္စမ္း" ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္သံကိုၾကားေတာ့ အဘြားအိုဟာ လက္ထဲက ခြက္ပဲ့ကို လြတ္ခ်လိုက္တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်သြားတဲ့ ခြက္ကဲြသံထက္ ေခြ်းမရဲ႕ အသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ ေနပါတယ္။ "ၾကည့္စမ္း .. ဒီအဘြားၾကီး ကိုယ့္ခြက္ကိုေတာင္ ပစ္ခ်ရဲတယ္။ ေအး.. ဒီည ထမင္းစားရဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့" အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမးၾကီးက "အဘြားကလဲကြာ.. ပန္းကန္ကို လုပ္ခဲြလိုက္ရတယ္လို႔။ ဒါထမင္း ထည့္စားတဲ့ ပန္းကန္ေလ အဘြားရဲ႕" ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ ပန္းကန္စကို ေကာက္ယူျပီး အေမဖက္ကို အသံျမင့္ လွည့္ေျပာလိုက္တယ္။ "ေမေမ စိတ္တိုတယ္ ဆိုရင္လည္း တိုသင့္တယ္ ဘြားဘြား။ ဒီပန္းကန္က အရမ္းအေရးပါတာ။ ဒီပန္းကန္ကို အဘြားလုပ္ကဲြလိုက္ရင္ ေနာင္ေနာက္ ေမေမအိုလာတဲ့အခါ ေမေမ့ကို သားတို႔ ဘာပန္းကန္နဲ႔ ထည့္ေကြ်းရမလဲ?" သားရဲ႕စကားကို ၾကားျပီး အေမမွာ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႔ထားမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထမင္းစားပဲြဝိုင္းကေန မသိမသာ ထသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပစ္တင္သံကို အဘြားအို မၾကားခဲ့ရေတာ့ဘူး။ အဘြားအိုအေပၚထားတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပဳအမႈေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ မိသားတစ္စုရဲ႕ မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးလာခဲ့ပါတယ္။ (တင္ထားတဲ့့လူကေခါင္းစဥ္နဲ႕ေရးသားသူနာမည္ မေရးထားပါ)

အဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့...

Ka Yin Lay posted in စာေပစကား၀ုိင္း Ka Yin Lay 04 August 20:30 အဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့ ပန္းကန္တစ္လံုးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး သက္ျပင္းအခါခါ ခ်ေနမိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ကစျပီး ေခြ်းမျဖစ္သူက ဒီအနားပဲ့ ပန္းကန္နဲ႔ပဲ အဘြားအိုကို ထမင္းထည့္ ေကြ်းခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ေကြ်းတဲ့ဟင္းက အခ်ဥ္တည္ထားတဲ့ ဟင္းရြက္တစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္ျပီး စားပဲြဝိုင္းမွာ ထမင္းအတူ မစားေစခဲ့ဘူး။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အဘြားအိုဟာ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ အဟာရမရွိတဲ့ အစာတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ အထီးက်န္မႈေတြကိုပဲ ဝါးမ်ဳိေနခဲ့ရတယ္။ ခ်ေကြ်းတဲ့အစာကို စားျပီး အဘြားအိုဟာ မျမင္မစမ္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားျပီး ကိုယ္စားတဲ့ ခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာရျပန္တယ္။ ဒါဟာ အဘြားအိုရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေခြ်းမက ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာ မေပးခဲ့ဘူး။ "ေမေမ.. ဘြားဘြားက မ်က္စိလည္း မျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ပန္းကန္ကို ေဆးမေပးရတာလဲ။ ပဲ့ေနတဲ့ ပန္းကန္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အသစ္မလဲေပးတာလဲ?" အေမကို ေမးေနတဲ့ ေျမးမေလးရဲ႕ အသံကို အဘြားအို ၾကားလိုက္မိတယ္။ "ကေလးက ကေလးေနရာမွာ ေနစမ္း။ အသက္ ၇ဝေက်ာ္ မ်က္စိကန္းေနတဲ့ အဘြားၾကီးကို အိမ္ေပၚ တင္ေကြ်းထားတာ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား? သူစားတဲ့ခြက္ကို ငါက ေဆးေပးရဦးမွာလား? အဲဒီခြက္သံုးလို႔ ရေသးတာပဲ ဘာအသစ္လဲေနစရာ လိုလို႔လဲ။ အသစ္လဲေပးလို႔ မျမင္မစမ္းနဲ႔ က်ကဲြသြားရင္ ထပ္ဝယ္ေပးေနရဦးမယ္။ ပိုက္ဆံက အလကား ရတာမဟုတ္ဘူး" အသံျမင့္ျပီး ေျပာတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕စကားကို အဘြားအို အလြတ္ရလုနီးေနပါျပီ။ မ်က္စိေထာင့္က စိမ့္ထြက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို အဘြားအို ပြတ္သုတ္လိုက္တယ္။ အဘြားအေပၚ ဆက္ဆံတဲ့ အေမရဲ႕အျပဳအမႈကို သမီးျဖစ္သူက မၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ျပန္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြအားလံုး အေမ့စကားကို နာခံၾကရတယ္။ အေဖျဖစ္သူကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲနဲ႔ ရွင္သန္ေနရသူျဖစ္တယ္။ ပန္းကန္ေဆးျပီး အျမင္အစမ္းနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းထဲ အဘြားအို ျပန္ဝင္ခဲ့ျပီး ကုတင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေျမးမေလးက အဘြားေနာက္ လိုက္ဝင္လာျပီး " ဘြားဘြား .. ေမေမကို မမုန္းဘူးလားဟင္" လို႔ေမးလိုက္တယ္။ "ေျမးေလးရယ္... အဘြားက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္ လူပိုတစ္ေယာက္ပါ။ ထမင္းတစ္လုပ္ စားခြင့္ရတာပဲ ျပည့္စံုေနပါျပီ။ အမုန္းဆိုတာ မရွိသင့္ဘူး။ ေျမးေမေမ တတြတ္တြတ္ရြတ္တာကို ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အဘြားက်င့္သားရေနပါျပီ" ေျမးကို ေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြထဲမွာ အဘြားအိုရဲ႕ ျပင္းသက္ခ်က္သံက မသိမသာ ေရာေနတယ္။ "ဟဲ့ .. ဒီေကာင္မ.. ဘယ္သြားေနတာလဲ? ကိုယ့္အခန္းထဲ ဝင္ေနစမ္း" ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ေျမးမေလး အဘြားအိုအနားက ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ အဘြားအို လဲခ်လိုက္တယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား မသိ အဘြားအိုအတြက္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ညေတြ နည္းလာခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း သြားေလသူ အဘိုးအိုကို သတိရလိုက္မိတယ္။ အဘိုးအိုက ကုမၸဏီတစ္ခုက ပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ သားက အဲဒီကုမၸဏီက မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျပီး ေခြ်းမက စာရင္းကိုင္ျဖစ္တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာ လုပ္တဲ့ သားနဲ႔ ေခြ်းမတို႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ညားခဲ့ၾကတယ္။ ေခြ်းမက လက္ထပ္ျပီးစမွာ ေယာကၡမကို ရိုေသကိုင္းရိုင္းသလို မယားဝတၱရားလည္း ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားျဖစ္သူက မယားကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဘာမဆို အေလ်ာ့ေပးခ်င္တယ္။ မယားေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ နာခံသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာရိုင္းကို ဘယ္သူေရွာင္လဲြလို႔ ရႏိုင္မလဲ? အဘိုးအို ဦးေႏွာက္ေသြးေက်ာျပတ္ ေသဆံုးသြားျပီးေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားတစ္စုထဲ ၾကမၼာဆိုးက ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဘိုးအို ဆံုးျပီးမၾကာဘူး အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္လံုးကြယ္ခဲ့ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက လိမၼာတယ္ဆိုတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဗီဇရုပ္ေပၚလာတာပါပဲ။ မ်က္မျမင္ အဘြားအိုကို ျပဳစုရတာ တာဝန္တစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ျပီး အျပစ္ရွာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီကစလို႔ နဂိုကတည္းက အေမွာင္ေပ်ာက္ေနသူ အဘြားအိုဟာ ေမွာင္မဲမဲ ကိုယ့္အခန္းငယ္ထဲမွာပဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။ အဘြားအို အနားမွာ ရွည္လွ်ားတဲ့ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးတစ္လံုးက လဲြရင္ ေနေရာင္ျခည္၊ ရယ္ေမာသံ ကင္းမဲ့ေနခဲ့တာ ရက္ေပါင္း ၇ဝဝေက်ာ္ ရွိေနခဲ့ပါျပီ။ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ ေနအိမ္မွာ က်င္းပမယ့္ ညစာစားပဲြအတြက္ သားနဲ႔ေခြ်းမ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၾကတယ္။ ဧည့္သည္ေတြ မလာခင္မွာ ေခြ်းမက သားကို " ခဏေန ဧည့္သည္လာရင္ အျပင္မထြက္ခဲ့ပါနဲ႔လို႔ ရွင့္အေမကို မွာထားအုန္း.. ဒီေန႔လာမဲ့ ဧည့္သည္ေတြက လူၾကီးလူေကာင္းေတြ.. မ်က္ကန္းအဘြားၾကီးေၾကာင့္ ကြ်န္မ အရွက္မကဲြေစနဲ႔၊ ရွင့္နာမည္ မပ်က္ေစနဲ႔ေနာ္" လို႔ မွာတယ္။ မယားစကား နာခံသူသားမွာ ဘာမွေစာဒက မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြ မျပန္မခ်င္း အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခန္းထဲမွာပဲ အဘြားအို ေအာင္းေနခဲ့ရတယ္။ အားလံုးျပီးစီးမွ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ပဲ့နဲ႔ အေမ့အခန္းထဲ သားဝင္လာခဲ့တယ္။ ခုတစ္ေလာ ျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သားအၾကီး ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သားကိုခ်စ္တဲ့ အေမတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သားအတြက္ အသား၊ ငါး ဟင္းမ်ဳိးစံုကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြ်းေတာ့တယ္။ "ရျပီ.. ေမေမရဲ႕ သားဒီေလာက္ မစားႏိုင္ဘူး" သားပန္းကန္ထဲ ဟင္းေတြထည့္ေပးေနတဲ့ အေမကို သားက ေလသံနဲ႔ "ေမေမ .. ဘြားဘြားကိုလည္း သားတို႔နဲ႔ အတူတူစားခိုင္းပါလား? သားတို႔ မိသားစု လက္စံု စားၾကရေအာင္ေလ" လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ "သူက ကန္းေနျပီ အျပင္ထြက္စားဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ဘယ္နားစားစား အတူတူပဲေလ သား။ အခန္းထဲမွာစားတာ သူက်င့္သားရေနပါျပီ" အဘြားအေပၚထားတဲ့ အေမရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာင္းလဲဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန သူငယ္ခ်င္းဆီက ရခဲ့တဲ့အၾကံ အဘြားကို ေျပာျပေတာ့ အဘြားက ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းတယ္။ "သားတို႔က ဘြားဘြားေကာင္းဖို႔အတြက္ပါ သားတို႔ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ ဘြားဘြား" လို႔ ေျမးအၾကီးက ေတာင္းဆိုတယ္။ "ဆရာမက ေျပာတယ္ "လူၾကီးမိဘေတြကို ရိုေသေလးစားရမယ္" တဲ့။ ေမေမ လုပ္ပံုက မဟုတ္ေသးဘူး။ ဘြားဘြားကို သူဒီလို မဆက္ဆံသင့္ဘူး။ သမီးတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား" ေျမးမေလးက ဝင္ေထာက္ျပန္တယ္။ "ကိုယ့္ကို မရိုေသတဲ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ဘြားဘြားလက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ ေယာကၡမကို မရိုေသတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကို သားတို႔ မလိုလားဘူး။ သားတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား" အတင္းေတာင္းဆိုေနတဲ့ ေျမးကို အဘြားအို ေခါင္းညိတ္မိလိုက္တယ္။ ညစာ ထမင္းစားဝိုင္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း အဘြားအို မပါဝင္ခဲ့ဘူး။ ေျမးၾကီးက တိုင္ပင္ထားတဲ့အတိုင္း ေၾကြဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ မသိမသာ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဇြန္းကဲြစေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔လို႔... ဇြန္းက်သံေၾကာင့္ အဘြားအိုဟာ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးကို ကိုင္ျပီး အခန္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါကို ေခြ်းမက ျမင္ေတာ့ အဘြားအိုကို ေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္လာရတာလဲ? အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ဝင္စမ္း" ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္သံကိုၾကားေတာ့ အဘြားအိုဟာ လက္ထဲက ခြက္ပဲ့ကို လြတ္ခ်လိုက္တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်သြားတဲ့ ခြက္ကဲြသံထက္ ေခြ်းမရဲ႕ အသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ ေနပါတယ္။ "ၾကည့္စမ္း .. ဒီအဘြားၾကီး ကိုယ့္ခြက္ကိုေတာင္ ပစ္ခ်ရဲတယ္။ ေအး.. ဒီည ထမင္းစားရဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့" အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမးၾကီးက "အဘြားကလဲကြာ.. ပန္းကန္ကို လုပ္ခဲြလိုက္ရတယ္လို႔။ ဒါထမင္း ထည့္စားတဲ့ ပန္းကန္ေလ အဘြားရဲ႕" ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ ပန္းကန္စကို ေကာက္ယူျပီး အေမဖက္ကို အသံျမင့္ လွည့္ေျပာလိုက္တယ္။ "ေမေမ စိတ္တိုတယ္ ဆိုရင္လည္း တိုသင့္တယ္ ဘြားဘြား။ ဒီပန္းကန္က အရမ္းအေရးပါတာ။ ဒီပန္းကန္ကို အဘြားလုပ္ကဲြလိုက္ရင္ ေနာင္ေနာက္ ေမေမအိုလာတဲ့အခါ ေမေမ့ကို သားတို႔ ဘာပန္းကန္နဲ႔ ထည့္ေကြ်းရမလဲ?" သားရဲ႕စကားကို ၾကားျပီး အေမမွာ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႔ထားမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထမင္းစားပဲြဝိုင္းကေန မသိမသာ ထသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပစ္တင္သံကို အဘြားအို မၾကားခဲ့ရေတာ့ဘူး။ အဘြားအိုအေပၚထားတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပဳအမႈေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ မိသားတစ္စုရဲ႕ မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးလာခဲ့ပါတယ္။ (တင္ထားတဲ့့လူကေခါင္းစဥ္နဲ႕ေရးသားသူ မေရးထားပါ)

“ဟဲ့ ပလုတ္တုတ္၊ နင့္အေဖ တစ္က်ိပ္နဲ႔ ငါနဲ႔ညား။...

Ka Yin Lay posted in စာေပစကား၀ုိင္း Ka Yin Lay 04 August 20:12 "ဟဲ့ ပလုတ္တုတ္၊ နင့္အေဖ တစ္က်ိပ္နဲ႔ ငါနဲ႔ညား။ ေၾသာ္ သံေခ်ာင္း၊ ကာလနာ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေသာက္တာ ေအးေအးေဆးေဆး မေသာက္ဘူး။ ငါ့ပဲ လာလာ စ ေန" "ဟဲ...ဟဲ အန္တီ၀င္းကလည္း ခ်စ္လို႔၊ ေပ်ာ္လို႔ စတာပါဗ်" "အန္တီ၀င္း ဒါမ်ဳိးကို ၿငိမ္ခံ မေနနဲ႔ ေဟာသည္လို၊ ေဟာသည္လို ျပန္႐ိုက္လိုက္" အျမည္းပြဲ လာခ် ေပးေနတဲ့ အသားျဖဴျဖဴ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း နဲ႔ ဥပဓိ႐ုပ္ ေကာင္းေကာင္း အမ်ဳိးသမီး ႀကီးကို အရက္၀ိုင္းက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ခါးကို တို႔လိုက္ေတာ့ ေယာင္ၿပီး ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေနတာရယ္ကို ေနာက္ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ခါးကို ထပ္တို႔ၿပီး ေစာေစာက စလိုက္တဲ့ ေကာင္ေလးကို ႐ိုက္ျပလိုက္တယ္။ အမ်ဳိးသမီးက "႐ိုက္.. ႐ိုက္.. ႐ိုက္.. ႐ိုက္" လို႔ ပါးစပ္က တတြတ္ တြတ္ရြတ္ၿပီး ေကာင္ေလး ေက်ာျပင္ကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔ ႐ိုက္ေနေလရဲ႕။ ဆိုင္ထဲက လူအားလံုးကေတာ့ သည္ျမင္ ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး တ၀ါး၀ါး တဟားဟားနဲ႔ပါ။ အမ်ဳိး သမီးက ဆိုင္ထဲကို မ်က္ေစာင္း လွမ္းထိုးလိုက္တယ္။ "အဲဒါေတြေၾကာင့္ ငါ့မွာ အလုပ္ ပ်က္ေနတာေနာ္။ ငါ့ကို မစၾကပါနဲ႔ဆို။ လူက က်ေနတာဟဲ့" "အဘြား အဘြား၊ ဟို ဘက္၀ိုင္းက ျမင္းခြာရြက္သုပ္ တစ္ပြဲတဲ့" "ေအး...ေအး...သား လာၿပီ...လာၿပီ" အန္တီ၀င္း ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက ထထြက္သြားမလို႔ လုပ္တယ္။ ဒါကို ေစာေစာက သံေခ်ာင္း ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးကပဲ "ဒီလိုထြက္သြားလို႔ ဘယ္ရမလဲ၊ အကေလးနဲ႔ သြားမွေပါ့" ဆုိၿပီး ခါးကိုတို႔ၿပီး ကတဲ့ ဟန္လုပ္ျပလိုက္တယ္။ အန္တီ၀င္းကလည္း "က...က...က... က" ဆိုၿပီး တကယ့္ကို အက ေလးနဲ႔ ထြက္သြားေတာ့တာ ပဲ။ အားလံုးက တ၀ါး၀ါး ပြဲက်ေနၾကေလရဲ႕။ ကိုေအးကိုတို႔ ၃ ေယာက္စလံုးလည္း ဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာ က်ေနၾကတယ္။ အျပင္မွာ အေတာ္ ဣေႁႏၵႀကီးနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကိုစိုး ႏိုင္ကေတာင္ ျပံဳးစစနဲ႔။ "ကဲ ဘယ္ႏွယ့္လဲ" လို႔၊ သည္ဆိုင္ေလးကို ေခၚလာတဲ့ ကိုသန္းတင္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေမးေငါ့ၿပီး ေမးလိုက္တယ္။ ကိုေအးကိုက လက္က်န္ေလး ကို ေမာ့လိုက္ကာ ပုစြန္ေျခာက္သုပ္ တစ္ဇြန္းကို စားလိုက္ၿပီး "အင္း မဆိုးပါဘူးဗ်။ အျမည္းေလး ေတြကလည္း တိုတိုထြာထြာ ေလးေတြ၊ ေစ်းလည္းခ်ဳိတယ္။ စားလို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဟို အန္တီ၀င္း ေၾကာင့္လည္း စိတ္လက္ေတာ္ေတာ္ ေပါ့ပါး သြားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရယ္မိတာ၊ အင္း အခုလို မရယ္မိတာ အေတာ္ေတာင္ ၾကာၿပီ ထင္တယ္။ အေတာ့္ကို ေယာင္တတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး ပဲ...ေနာ" "ေအးဗ်..ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္ရြံ႕ရြံ႕နဲ႔သာ လိုက္လာရတာ၊ သည္လိုဆိုင္မ်ဳိး က ျပႆနာ ရွိတတ္တယ္ေလ၊ ေနာက္ၿပီး ဆူဆူညံညံနဲ႔။ အခုေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ စေန၊ ေနာက္ေနၾကတာပဲ ေတြ႔ရတယ္။ မူးၿပီး ဆူညံ၊ ရမ္းသံ၊ ဂ်ီက်သံေတြ မၾကားရေတာ့ သေဘာေတာင္ ခပ္က်က် ျဖစ္လာတယ္" ကိုစိုးႏိုင္က ေလေအးေလးနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုသန္းတင္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္နား ေခါင္းခ်င္းနည္းနည္း ကပ္လိုက္တယ္။ "အမ်ဳိးသမီး နာမည္က ေဒၚခင္၀င္းတဲ့ဗ်။ ဒီမွာေတာ့ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ သူ႔ကို အန္တီ၀င္းလို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ အသက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းပဲ ရွိမယ္။ သူ႕ေယာက်္ား ဆံုးသြားတာ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ဗ်။ သည္ အရက္ဆိုင္က သူ႔တူေလးဆိုင္၊ သူက ဟိုဘက္က စားပြဲ တစ္လံုးနဲ႔ အျမည္း ေရာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနတာကေတာ့ ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္မွာ သူ႔သမီး အငယ္ နဲ႔ ေနတယ္။ သမီးအႀကီး တစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဗ်။ သည္ၿမိဳ႔မွာ မေနဘူး။ သမီးအငယ္ ေယာက်္ားကလည္း ငေပပါဗ်ာ။ လက္သမားေလး ေယာင္ေယာင္၊ ပန္းရန္ သမားေလး ေယာင္ေယာင္နဲ႔ အရက္ပဲ တစ္ေန ကုန္ မူးေနတဲ့ ေကာင္ပါ။ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြက ဗံုစီ ထားသလိုပဲ။ အခု အန္တီ၀င္းနဲ႔ ပါလာတဲ့ ေကာင္ေလးကလည္း အဲဒီေကာင္ သားေလးပဲေလ" ကိုသန္းတင္က ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ရွင္းျပပါတယ္။ ကိုေအးကိုတို႔ ေဘးစားပြဲက အဲသည့္ အခ်ိန္မွာပဲ အျမည္း တစ္ပြဲ ထမွာတယ္။ "အန္တီ၀င္းေရ၊ အဘိုး ႀကီးသုပ္ တစ္ပြဲဗ်ဳိ႔" "ရမယ္ သားေရ။ လာမယ္၊ လာမယ္" "ဘာလဲဗ် အဘိုးႀကီး သုပ္ဆိုတာ" ခ႐ိုင္အဆင့္ ဥပေဒ အရာရွိ လုပ္ေနတဲ့ ကိုစိုးႏိုင္က ၀င္ေမးတယ္။ သူ မေမးလည္း ကိုေအးကိုက ေမး ေတာ့မလို႔ပါပဲ။ ကုိသန္းတင္က ျပံဳးလိုက္တယ္။ "လာေတာ့ ၾကည့္ေပါ့ ဗ်ာ" သိပ္မၾကာပါဘူး။ အန္တီ၀င္း ကိုယ္တိုင္ လာခ်ေတာ့မွ၊ ဘာလဲလို႔။ လက္ဖက္ကို အစံု သုပ္ထားတာကိုး။ ဒီ၀ိုင္းကလည္း အန္တီ၀င္းနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသား ထင္တယ္။ အျမည္းပြဲ ခ်ေပးၿပီး ျပန္ထြက္မယ္ အလုပ္၊ တစ္ေယာက္က "အန္တီ၀င္းေရ၊ ရက္ပ္ ကေလး လုပ္စမ္းပါဦး။ ႐ို႕... ႐ို႕...အာဟာ...အာဟာ" ဆိုၿပီး ခါးကို တို႔လိုက္ေတာ့ အန္တီ၀င္းခမ်ာ တ႐ို႕႐ို႕နဲ႔ ပါးစပ္က ေအာ္ၿပီး ကလိုက္တာ ေကာက္ေကြးေန တာပဲ၊ အေတာ္ေလးၾကာမွ "မသာေကာင္ေတြ ေနာ္။ ငါ့မွာ အျမည္းတစ္ပြဲ ေရာင္းရတာနဲ႔ မကာမိဘူး။ ေမာကိုေနၿပီ" လို႔ေျပာၿပီး မ်က္ေစာင္းကို ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ထိုးလို႔ ထြက္သြားတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေကာင္မေလးေတြ ကသလို ရက္ပ္ကေနတဲ့ အန္တီ၀င္းကို ၾကည့္ၿပီး ကိုေအးကိုနဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ရယ္လိုက္ၾကတာ မ်က္ ရည္ကို ထြက္လို႔။ ေသာက္ထားတဲ့ ဘီအီးနဲ႔ ဘီယာ အေရာကေလး ဘယ္ေရာက္ သြားမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ၂။ အမွန္ေတာ့ သည္ၿမိဳ႕နဲ႔ သည္ၿမိဳ႕ဆိုတာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ႀကီးပဲ ျခားတာပါ။ တံတားပဲ ျခားတယ္ ေျပာပါေတာ့။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြား၊ ဘယ္ေလာက္ ၾကာတာ မွတ္လို႔၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဌာနဆိုင္ရာ အလုပ္ေတြ၊ မိသားစု ကိစၥေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ေနလို႔ကို တစ္ေခါက္ မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ ရန္ကုန္တို႔၊ မႏၲေလးတို႔ကမွ တစ္ႏွစ္ကို ႏွစ္ေခါက္၊ သံုးေခါက္ ေရာက္ေသးတယ္။ အခုလည္း ငယ္ငယ္က ေဒသ ေကာလိပ္တက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီး မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္လို႔ လာရတာ။ ကိုစိုးႏိုင္ ကေတာ့ ကိုေအးကို တို႔ၿမိဳ႕နဲ႔ မိုင္ ၁၀၀ ေလာက္ေ၀းတဲ့ ၿမိဳ႕ကပါ။ ဒါေပမယ့္ သတို႔သမီး အေဖေရာ၊ ကိုသန္းတင္ ေရာကကို ေအးကိုတို႔၊ ကိုစိုးႏိုင္တို႔နဲ႔ ေဒသ ေကာလိပ္တက္ဖက္၊ တစ္ေဆာင္တည္း အတူေန လာၾကတဲ့ သူေတြ။ သူတို႔ အထဲမွာ ကိုသန္းတင္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀န္ထမ္း မလုပ္ဘူး။ အခုလည္း အိမ္မွာ စာအုပ္နဲ႔ ဗီစီဒီအငွား ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားတယ္။ သတို႔သမီး အေဖကေတာ့ အေ၀းၿမိဳ႕က လာတဲ့ ကိုေအးကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေနစရာ၊ အိပ္စရာ အိမ္စီစဥ္ ၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မဆံုျဖစ္ၾက တာလည္း ၾကာၿပီ။ ၿမိဳ႕ခံျဖစ္တဲ့ ကိုသန္းတင္ကလည္း သူ႔ အိမ္ပဲလိုက္အိပ္။ သူတို႔လည္း လင္ကိုယ္မယားပဲ။ အိမ္က က်ယ္လည္းက်ယ္၊ လြတ္လည္း လြတ္လပ္တယ္ ဆိုလို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုသန္းတင္ အိမ္မွာပဲ စတည္းခ် လိုက္ၾကတာပါ။ ျပႆနာစတာက ညေန ေရမိုးခ်ဳိးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ။ အေရွ႕ဘက္ကမ္း၊ အေနာက္ဘက္ကမ္း ဆိုေတာ့ ကိုေအး ကိုကလည္း ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လာ တာ။ ကိုစိုးႏိုင္က အေ၀းက ဆိုေတာ့ မပါဘူး။ ေရမိုးခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစား လဲၿပီးေနတဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ကိုသန္းတင္က မ်က္လံုး ေ၀့ၿပီးၾကည့္တယ္။ "ေျပာ ကိုယ္လူတို႔။ ဘာအစီအစဥ္ ဆြဲမလို႔တုံး" "ဒီလိုေပါ့ဗ်ာ။ ေရာက္တုန္း ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ မလားလို႔" ကိုေအးကို ေလေပ်ာ့ ေလးနဲ႔ ေျဖတယ္။ ကိုသန္းတင္က မ်က္ခံုး တစ္ဖက္ကို ပင့္ၿပီး ျပံဳးလိုက္တယ္။ "လုပ္မေနစမ္းပါနဲ႔ ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အခ်ဳိးေတြ ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက က်ဳပ္ သိတယ္။ ဒါ သြားလုပ္မွာမို႔လား" လက္မကိုေကာ့ၿပီး ပါးစပ္ကို ေတ့တဲ့ အမူအရာလုပ္ ျပရင္း ျပန္ေမးတယ္။ "ဟုတ္တယ္၊ ကိုသန္း တင္ရ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုေအး ကို ကုိ စည္ဘီယာဆိုင္ ေကာင္းေကာင္းေလး လိုက္ပို႔ ခိုင္းမလားလို႔" "ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စည္ဘီယာ မႀကိဳက္ဘူးဗ်။ အလကား ဗိုက္ျပည့္တယ္။ H.C ေလး ၃၊ ၄ ပက္ ေလာက္ သြားခ်မလားလို႔" ကိုသန္းတင္က ျပဴးၾကည့္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အႀကိဳက္ တူၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္က ေသာက္ခ်င္တာ အေပ်ာ့၊ စည္ဘီယာ။ ေနာက္တစ္ေယာက္က အျပင္း၊ ဟိုက္ ေကာ္မရွင္နာ ၀ီစကီ။ "ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သြားေနက် ဆိုင္တစ္ဆိုင္ ရွိတယ္။ အဲသည္ကို ခင္ဗ်ားတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚသြားမယ္" "ဘာလဲဗ်။ စင္တင္ ေတးဂီတေတြ၊ ဘာေတြရွိတဲ့ ဆိုင္လား" ကိုစိုးႏိုင္က ျဖတ္ေမးလိုက္တယ္။ "အံမယ္ သူက ပန္းကံုး ေတြ၊ ဘာေတြ စြပ္ခ်င္တယ္နဲ႔ တူတယ္" ကိုေအးကိုက ျဖတ္ၿပီး ရိလိုက္တယ္။ ကိုသန္းတင္က သူတို႔ကို လက္ကာျပၿပီး "ကၽြန္ေတာ္ ေခၚသြားမယ့္ ဆိုင္က အရက္တစ္မ်ဳိး ပဲရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမည္းေတြကေတာ့ တိုတို ထြာထြာေလးေတြ၊ အမ်ဳိးလည္း စံုတယ္။ စားလို႔လည္း အရသာရွိတယ္။ ေစ်းလည္း မႀကီးဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အဲသည္ဆိုင္ ေရာက္ရင္ စိတ္လက္ ေပါ့ပါးၿပီး ေပ်ာ္သြားမွာ အမွန္ပဲဗ်" "အရက္က ဘာလဲ။ ဘာအရက္လဲ" "ဘီအီး" ကိုစိုးႏိုင္ မ်က္ႏွာ ႐ံႈ႕သြားသလို ကိုေအးကိုလည္း မ်က္လံုး ျပဴးသြားတယ္။ "ဘာလဲ ခင္ဗ်ားတို႔က အရာရွိေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ ဆိုၿပီး သည္လို ဆိုင္မ်ဳိးကို ထိုင္ဖို႔၀န္ေလး ေနၾကတာလား။ ေက်ာင္းတုန္းက တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားသြား ထိုင္ၾကတာေတြ ေမ့သြား ၾကၿပီလား" "အင္း အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဘီအီးဆိုင္ ဆိုေတာ့ အင္း..." "ေအးေလ...ခင္ဗ်ားကလည္း သည္ၿမိဳ႕မွာ အရက္ဆိုင္ေတြ ေပါပါတယ္ဗ်ာ" "လိုက္ခဲ့ၾကစမ္းပါ။ ဆိုင္ေလးက ျမစ္ကမ္း နံေဘး မွာဗ်၊ ဆိုင္ထဲကေန ၾကည့္ရင္ ျမစ္ျပင္ တစ္ခုလံုးကို ျမင္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလေလးကလည္း တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ လာပါ။ မအုန္းေရ၊ ငါ အျပင္ သြားမလို႔ေဟ့" ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ ကိုသန္းတင္က အိမ္ေပၚက ဆင္းတယ္။ ကိုသန္းတင္က ဆိုင္ကယ္တစ္စီး၊ ကိုေအးကိုနဲ႔ ကုိစိုးႏိုင္က ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးစီနဲ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ လိုက္သာ လိုက္ခဲ့ရတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ႏွာအို အို၊ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ပါ။ ကိုစိုးႏိုင္က ဆိုင္ထဲမွာ သူ႔အမႈသည္ တခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႔မွာ စိုးရိမ္ေနသလို၊ ကိုေအးကို ကလည္း သည္လို ဆိုင္မ်ဳိးမွာ သူ႔တပည့္ ေက်ာင္းဆရာ တခ်ဳိ႔နဲ႔ သြားဆံုမွာကို စိုးတထိတ္ထိတ္နဲ႔ပါ။ ေနာက္ၿပီး သည္လို ဆိုင္မ်ဳိးက ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ရန္ပြဲ၊ သတ္ပြဲပုတ္ပြဲ ထျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ တတ္တာမ်ဳိးမို႔လား။ အဲသည္လိုနဲ႔ သည္ဘီအီး ဆိုင္ေလးကို သူတို႔ေရာက္ၿပီး အန္တီ၀င္းနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ၾကရတာ ပါပဲ။ ၃။ သည္ေန႔ မဂၤလာေဆာင္ အခမ္းအနား ၿပီးတယ္။ ကိုေအးကိုက တန္းျပန္ခ်င္ေပမယ့္ ကိုစိုးႏိုင္ ျပန္ရမယ့္ ကားက ေနာက္ေန႔မနက္ ေစာေစာမွ ထြက္မွာမို႔ သူလည္း အေဖာ္ရေအာင္ ဆိုၿပီး တစ္ည ဆက္ေနလိုက္တယ္။ သတို႔သမီး အေဖက အဲသည္ေန႔ ညအတြက္ သူတာ၀န္ယူ ဧည့္ခံမယ္လို႔ စီစဥ္ထားတာ ေတာင္ ဧည့္ခံပြဲမွာ မေကာင္းတတ္လို႔ တစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ၿပီး သူတို႔ သံုးေယာက္ လစ္ထြက္ခဲ့တယ္။ အန္တီ ၀င္းဆိုင္ကိုေပါ့။ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္ အနက္ကိုစြန္႔ၿပီး ဘီအီး ေသာက္ဖို႔ ထြက္လာတဲ့ သူတို႔ သံုးေယာက္ အေၾကာင္းကိုမ်ား သတို႔သမီး အေဖသာ သိရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးကို ေတြးၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး ၿပိဳင္တူျပံဳး မိၾကေသးတယ္။ သူတို႔ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ေတာင္သိမ္း ခါနီးၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ စားပြဲ ၃ လံုးေလာက္မွာ ထိုင္ေသာက္ ေနတဲ့ သူေတြေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေျမႀကီးေပၚဖ်ာ ခ်ၿပီး ထိုင္ေသာက္ေနတဲ့ သူေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ "ဦးသန္းတင္တို႔ပါ လား...ဘာမွာၾကမလဲ" သူတို႔ခံုမွာ ထိုင္လိုက္တာနဲ႔ အန္တီ၀င္း ေရာက္လာတယ္။ ကိုသန္းတင္က ဆိုင္ကယ္ျခင္းထဲ ထည့္ယူလာခဲ့တဲ့ ဘီယာ ႏွစ္လံုးကို စားပြဲေပၚ တင္ၿပီ။ "ဘီအီး တစ္လံုးဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အျမည္းက ၀က္ေခါင္းသုပ္ရယ္၊ စာကေလးေၾကာ္ရယ္၊ ေရွာက္သီးသုပ္ရယ္၊ ျမင္းခြာရြက္သုပ္ ရယ္..." "ရမယ္ ရမယ္ ဟဲ့... ေမာင္စိုး သည္စားပြဲက ဘီအီး တစ္လံုးတဲ့ သြားယူၿပီး ခ်ေပးလိုက္" အန္တီ၀င္းက အနားက ပါလာတဲ့ သူ႔ေျမးကို အရက္ သြားယူခိုင္းၿပီး အိပဲ့ အိပဲ့နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ ကိုေအးကိုက မဂၤလာေဆာင္ အိမ္က ေသာက္လာတဲ့ ႏွစ္ခြက္အရွိန္ ေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီအန္တီ၀င္းနဲ႔ မရင္းႏွီးလို႔၊ ရင္းႏွီးရင္ ခါးကေလး တစ္ခ်က္ေလာက္ တို႔ၿပီး ေယာင္ခ်င္ရာ ေယာင္သြားေအာင္ စလိုက္ခ်င္ေသးတာ။ ထြက္သြားတဲ့ အန္တီ၀င္းကို ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးစစ လုပ္ေနတဲ့ ကိုေအးကို ကို ကိုစိုးႏိုင္က တံေတာင္နဲ႔ တြတ္တယ္။ "ဘာလဲ၊ ခင္ဗ်ား မႀကီး မငယ္နဲ႔ ခါးတို႔ခ်င္ေနတာမို႔ လား" လို႔ေမးလိုက္တယ္။ သူလည္း စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူလည္း တို႔ခ်င္ေနပံုပါ။ မၾကာပါဘူး။ အျမည္းပြဲ သူတို႔ စားပြဲကို ခ်ဖို႔ လာေနတဲ့ အန္တီ၀င္းကို ေရွ႕စားပြဲက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ခါးသြား တို႔လိုက္တယ္။ "ဟဲ့ ဖားျပဳတ္ကိုက္ ေနတိုးနဲ႔ ငါနဲ႔ႀကိဳက္" ဆိုၿပီး ေယာင္ေတာ့တာပဲ။ "အန္တီ၀င္း ေယာင္တာကလည္း နာေနပါဦး မယ္" လို႔ ေကာင္ေလးက ထပ္စေနေသးတယ္။ ထူးေတာ့ထူးျခားတယ္။ ေယာင္ ၿပီးတ ြန္႔ၿပီးသြားတာေတာင္ လက္ထဲက အျမည္းပန္းကန္ သံုးခ်ပ္ေပါင္း ကိုင္လာတာ တစ္ခ်ပ္မွ ေအာက္မက်ဘူး။ အန္တီ၀င္း ပါးစပ္ထဲက ခပ္ ၾကမ္းၾကမ္းေတြ ထြက္သြားတယ္။ အားလံုးကေတာ့ တ၀ါး၀ါးနဲ႔ပါ။ သူတို႔နား ေရာက္ေတာ့ "အဲသည္လိုပါပဲ ဆရာတို႔ရယ္။ ကၽြန္မက ေယာင္တတ္ေတာ့ သူတို႔က အခ်ိန္တိုင္းကို စေနၾကတာ။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား အရက္ ေသာက္ခ်င္လို႔ လာတာလား။ ကၽြန္မကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္လို႔ လာတာလား ခြဲမရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္တူ၊ ကိုယ့္သား ေတြဆိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေနရ တာပဲ" "ဟုတ္တာေပါ့၊ ဟုတ္ တာေပါ့" ကိုေအးကိုက ႏႈတ္ခပ္ သြက္သြက္နဲ႔ ေထာက္ခံ တယ္။ "လိုတာ ေျပာပါေနာ္ ဆရာတို႔" ဆိုၿပီး အန္တီ၀င္း ထြက္သြားတယ္။ သူ႕စားပြဲကိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခား၀ိုင္း တစ္၀ိုင္းကိုပါ။ ေျပာသံဆိုသံ သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားရ ေပမယ့္ အန္တီ၀င္း အမူအရာနဲ႔ တ၀ါး၀ါး၊ တဟားဟား အသံေတြ ၾကားရတာနဲ႔တင္ ေယာင္တတ္သူကို စေနၾကျပန္ၿပီ ဆိုတာ သိႏိုင္ပါတယ္။ အေ၀းက အမူအရာကို ျမင္ရတာနဲ႔ ပဲ သူတို႔အဖြဲ႔ ရယ္ေနၾကရျပန္ ၿပီေလ။ သူတို႔သံုးေယာက္ ေသာက္လို႔ ပုလင္းတစ္၀က္ မက်မီမွာဘဲ ကေလးတစ္ေယာက္က ကိုသန္းတင္ကို လာေခၚတယ္။ သူ႔အမ်ဳိးသမီးက ကိစၥရွိလို႔ အျမန္လာပါဆို ပဲ။ ကိုသန္းတင္က သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ကို ေတာင္းပန္ၿပီး ျပန္သြားတယ္။ ရတယ္ေလ။မေန႔က ေရာက္ခဲ့ဖူးလို႔ လမ္းသိၿပီးသားပဲ။ ဘာမွ အားနာ မေနနဲ႔။ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ျပန္ခဲ့မယ္လို႔ ေျပာၿပီး သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲဆက္ခ်လိုက္ တယ္။ လမိုက္ရက္ ဆိုေပမယ့္ ၾကယ္ေရာင္နဲ႔ လင္းေနေသးတယ္။ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္က ျမစ္ျပင္ကိုၾကည့္၊ ျမစ္ကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေအးကုိ အားရပါးရ ႐ွဴၿပီး ႏွစ္ ေယာက္သား ေသာက္လိုက္၊ ေလပစ္လိုက္ လုပ္ေနလိုက္ၾကတာ ဆိုင္သိမ္းမွပဲ ထျဖစ္ၾက ေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္ကို ကမ္းပါးေပၚ တြန္းတင္ၿပီး အေပၚက် မွ စီးၾကတယ္။ ၀ါးသံုး၊ ေလး ႐ိုက္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ေနာက္ဘီးက ရမ္းတမ္းတမ္း ျဖစ္ေနတယ္ ထင္လို႔ ရပ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘီး က ျပားေနၿပီ။ "ဒုကၡပဲဗ်ဳိ႔။ အခ်ိန္ကလည္း ၁၀ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ သည္အခ်ိန္ဆို ဘီးဖာတဲ့ဆိုင္ ေတြလည္း ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ ဘူး" ကိုေအးကိုက ညည္းလိုက္တယ္။ "ဘာျဖစ္လဲဗ်ာ။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ တြန္းၿပီး ျပန္ၾကတာေပါ့။ အေတြ႔အၾကံဳ ရတာေပါ့" ကိုစိုးႏိုင္က အားေပးစကား ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တြန္းလိုက္၊ ေပါက္ကရေတြ ေျပာလိုက္၊ ေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေတြလည္း ပါရဲ႕။ ေစာေစာက အန္တီ ၀င္းအေၾကာင္းလည္း ပါရဲ႕။ တြန္းခါစကေတာ့ မေမာဘူး။ နည္းနည္းၾကာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဟိုက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ တံတားတိုေလး တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ေဘးနားထိုး ကပ္ၿပီး တံတားအုတ္ခံု တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီ ေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ပက္လက္လွန္ၿပီး နားလိုက္ၾကရတယ္။ အဲ သည္အခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ သူတို႔လာတဲ့ လမ္းက ဖိနပ္သံ တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ ၾကားရတယ္။ လူကလည္း သည္နားက နည္းနည္းျပတ္ေတာ့ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ နီးလာေတာ့ အမ်ဳိး သမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ကေလး တစ္ေယာက္။ သူတို႔ေခါင္းေတြ အုတ္ခံုေပၚ ျပန္က်သြား တယ္။ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလး ေလးက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားတယ္။ အမ်ဳိး သမီးေခါင္းေပၚမွာေတာ့ ဒန္အိုးလို၊ ဇလံုလိုဟာ ရြက္ထား တာေတြ႕တယ္။ သူတို႔နည္း နည္းလြန္သြားမွ ကိုစိုးႏိုင္က တိုးတိုးေမးတယ္။ "ေဟ့လူ၊ ဒါ ဟိုအန္တီ ၀င္းဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီး မဟုတ္လားဗ်" "အင္း ထင္တာပဲ" "ကဲ ကဲ သိပ္အၾကာ ႀကီး နားမေနနဲ႔။ က်ဳပ္တို႔ လည္း သြားရေအာင္၊ ေတာ္ၾကာ အရွိန္ေလးနဲ႔ ဆိုေတာ့ အိပ္ ေပ်ာ္သြားဦးမယ္" ဆိုင္ကယ္ကို တြန္းၿပီး ေရွ႕က ႏွစ္ေယာက္ေနာက္ လိုက္ၾကတယ္။ မလွမ္းမကမ္း ေရာက္တဲ့အခါ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးေလး စကား ေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရ တယ္။ ေမွာင္ကလည္း ေမွာင္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကို ဘယ္သူေတြမွန္းလည္း သိပံု မရပါ ဘူး။ "အဘြား အဘြား" "ဟဲ့ ဘာလဲဟဲ့၊ ခါးကို တတို႔တို႔နဲ႔ ေျပာမွာေျပာသာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာ အေပၚက ရြက္ထားရတာက တစ္ဖက္၊ ေမွာင္လို႔ လမ္းၾကည့္ရတာက တစ္မ်ဳိး" "အဘြားကို ကၽြန္ေတာ္ ခါးတို႔ေနတာ ေလးငါးခါရွိ ၿပီ။ အဘြားကလည္း တစ္ခါမွလည္း မေယာင္ဘူး" "ဟဲ့ ေယာင္စရာလား၊ ဟဲ့ အေကာင္ရဲ႕" "ဟင္ အဘြားကလည္း ဆိုင္မွာတုန္းကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ေယာင္ေနၿပီးေတာ့..." အန္တီ၀င္းက သူ႕ေဘး က ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေကာင္ေလး ေခါင္းကို ေဒါက္ခနဲ ေခါက္လိုက္တယ္။ "ပင္ပန္းရတဲ့ၾကားထဲ၊ ကဲ ဟယ္။ ဆိုင္မွာေတာ့ ငါ ေယာင္ေနရတာေပါ့ဟဲ့။ ငါ အဲဒီလို ေယာင္ေနလို႔ နင္တို႔ ထမင္း စားေနရတာဟဲ့။ ေယာင္ခ်င္တိုင္း ေယာင္ေန တာ မဟုတ္ဘူး။ စကားမ်ား မေနနဲ႔။ ဓာတ္မီးကို လမ္း ၾကည့္ထိုး" စကားသံကို ေနာက္က သဲသဲကြဲကြဲ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ကိုေအးကိုနဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ နဖူးကို ကိုယ္႐ိုက္လိုက္ၾက တယ္။ ေမာၿပီးေခၽြးေတြ လည္း ျပန္လာတယ္။ ဆိုင္ကယ္ တြန္းရတာခ်ည္းေၾကာင့္ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၄။ "ဒါ မ႐ိုးသားမႈပဲဗ်။ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ တကယ္မွတ္လို႔ သေဘာေတြ က်ၿပီး ၂ ရက္ဆက္တိုက္ေတာင္ သြားလိုက္ေသး။ သက္သက္ အ႐ူးလုပ္ ခံလိုက္ရတာဗ်" ကိုသန္းတင္ရဲ႕ ဧည့္ခန္း ကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ရင္း မေက်မခ်မ္းနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ကိုစိုးႏိုင္ကို ကိုသန္းတင္က ကုလားထိုင္ ေပၚကေန ခပ္ေအးေအးပဲ ၾကည့္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာနီ ျမန္းေနေအာင္ စိတ္တိုေနတဲ့ ကိုေအးကိုကလည္း ကိုသန္းတင္ကို တစ္ခ်က္၀င္ေျပာတယ္။ "ေနပါဦး၊ ခင္ဗ်ားက ၿမိဳ႕ခံပဲ။ အဲသည္ မိန္းမႀကီး အေၾကာင္း ခင္ဗ်ား မသိဘူးလား" ကုိသန္းတင္က ျပံဳး လိုက္တယ္။ "မေယာင္တတ္ဘဲနဲ႔ ေယာင္တတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တဲ့ အေၾကာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ အခု ေျပာမွပဲသိတာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ သေဘာက် ေက်နပ္ သြားေသးတယ္။ စိတ္တို စိတ္ဆိုးစရာမွ မဟုတ္တာပဲဗ်ာ" "ဒါ စိတ္ဆိုးစရာ၊ ေဒါသ ထြက္စရာေပါ့ဗ်။ သူ ေစ်းေရာင္းရေအာင္လို႔ လိမ္တာပဲ ဥစၥာ" ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေလသံ ထန္ထန္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုသန္းတင္ မ်က္ႏွာက ျပံဳးေနရာကေန တျဖည္းျဖည္း တည္သြားတယ္။ ကိုေအးကိုနဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို တစ္လွည့္စီ စိမ္းစိမ္းစူးစူး ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ "ဒီမယ္ ကိုယ့္လူတို႔၊ သူလုပ္တာ ဘယ္သူ႔မွ ဘာမွ ထိခိုက္ မသြားပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ေယာင္တာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာကေတာ့ အဲသည္လို ေယာင္တဲ့ သူေတြ၊ ေအးေလ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာသလို မေယာင္တတ္ဘဲနဲ႔ ေယာင္တဲ့သူေတြ ဒီေလာကမွာ အန္တီ၀င္း တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ သူ ေယာင္တာက သူ႔အရက္ဆုိင္ေလးထဲ တင္မွာပါဗ်။ တခ်ဳိ႕ ဆို..." ကိုသန္းတင္က သူ႕ စကားကို ျဖတ္ၿပီး သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္လံုးခ်င္း ဆိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။ ကိုေအးကိုနဲ႔ ကိုစိုးႏိုင္ ဘယ္ သူကစၿပီး ေခါင္းအရင္ ငံု႔မိသလဲ မသိပါဘူး။ ညဥ့္နက္ၿပီ ျဖစ္လို႔ အသံေတြ အားလံုး တိတ္ဆိတ္လို႔၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေပၚလာတဲ့ ပုရစ္ေအာ္သံ ေလးေတြက လြဲရင္ေပါ့ေလ။ ဦးေဆြ၊ဒႆနိက၊ (ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၁)

Six Things Which Weaken The Relations:

Thaw Zin posted in စာေပစကား၀ုိင္း Thaw Zin 04 August 19:01 Six Things Which Weaken The Relations: 1) Misbehaving 2) Ignoring 3) Lying 4) Breaking Promises 5) Avoiding Contact 6) Doubting Six Things Which Strengthen The Relations: 1) Good Attitude 2) Helping 3) Trusting 4) Respecting 5) Entertaining 6) Forgiving Mistakes.

တစ္ေန ့တာခံယူခ်က္မ်ား

Prickly Heat posted in စာေပစကား၀ုိင္း Prickly Heat 04 August 18:06 တစ္ေန ့တာခံယူခ်က္မ်ား ၁) တစ္ပါးသူဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးေနပါေစ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ နာက်င္ေအာင္လုပ္ခဲ့ပါေစသူ႔ကို ခြင့္လြတ္တတ္ရမယ္။ လက္လြတ္တတ္ရမယ္။ ဒါမွ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုကိုယ္ကရႏို င္မွာျဖစ္တယ္။ ၂) ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္မွာ ဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ထာဝရမဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ထားရသလိုစိတ္ပ်က္ အားငယ္ခ်ိန္မွာလည္း ဒီအားငယ္မႈေတြဟာ အျမဲတမ္းမဟုတ္ဘူးလို႔နားလည္ရမယ္။ ၃) ဒီေန႔ရဲ႕ တစ္ဇြတ္ထိုးက မနက္ျဖန္အတြက္ ေနာင္တကို ျဖစ္ေစတယ္။ ၄) စကားတစ္ခြန္းတည္းနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝကိုပ်က္စီးေစႏိုင္တယ္။စကားအခြန္းတစ္ေထာင္သံုးမွ လူတစ္ေယာက္ကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင့္ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ခ်ိတ္ဆဲြထားပါ။ ၅) ကိုယ့္ရဲ႕ အသိဥာဏ္ပညာၾကားမွာ စိတ္ၾကီးဝင္တဲ့ ေပါင္းျမက္ေတြစိုက္ပ်ဳိးမထားပါနဲ႔။ ကုိယ့္ရဲ႕ မဝင့္ဝါတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အသိဥာဏ္ေတြ မယုတ္ေလ်ာ့သြားေစနဲ႔။ ၆) သူ႔ကို မနာလိုျဖစ္တိုင္း ကိုယ့္အတြက္ ဘာေကာင္းက်ဳိးမွ မျဖစ္ေစဘူး။သူ႔ကို မနာလိုျဖစ္တိုင္း သူ႔ေအာင္ျမင္မႈေတြ ေလွ်ာ့သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၇) အခြင့္အေရးကို ဖန္တီးသူဟာ ထက္ျမက္သူ/ အခြင့္အေရးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္သူဟာ တံုးအသူ ၈) သူတစ္ပါးရဲ႕ အထင္အျမင္ကို အရင္နားေထာင္ပါ။ကိုယ့္အယူအဆကို ထုတ္ေျပာဖို႔ မေလာပါနဲ႔။ ၉) ပုလင္းခ်င္းအတူတူ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ပုလင္းထဲ အဆိပ္ေတြထည့္ရမွာလဲ? ခံစားတတ္တဲ့ စိတ္ခ်င္းအတူတူ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲ မေပ်ာ္ရႊင္တာေတြထည့္ရမွာလဲ? ၁ဝ) ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႐ိုးသားမႈရွိလာတဲ့အခါ ေလာကမွာ ဘယ္သူ႔မွကိုယ့္ကိုလိမ္ညာလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၁၁) သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္နာက်င္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ကိုယ့္အျပစ္၊ကိုယ့္ဆိုးက်ဳိးကို ဖံုးကြယ္တတ္တဲ့လူေလာက္ ႐ွက္ဖို႔ေကာင္းတာ မ႐ွိဘူး။ ၁၂) ေလာကမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သြားပုပ္ေလလႊင့္ အေျပာမခံရတဲ့လူ မရွိသလို အျမဲတမ္းအခ်ီးက်ဴးခံေနရသူလည္း မရွိဘူး။ ကိုယ္စကားမ်ားရင္ အျပစ္ေျပာမယ္၊ ကိုယ္စကားနည္းရင္လည္း အျပစ္ေျပာမယ္၊ ကိုယ္စကားလံုးဝ မေျပာဘဲ ဆိတ္ဆိတ္ေနရင္လည္း အျပစ္ေျပာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေလာကမွာမေျပာမခံရတဲ့လူဆိုတာ မရွိဘူး။ ၁၃) ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းဟာ မဟုတ္မမွန္ သြားပုပ္ေလလႊင့္ သတင္းေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေျဖျဖစ္တယ္။ ၁၄) လူေတြက ကိုယ့္ကိုေၾကာက္တယ္ ဒါ ဂုဏ္ယူစရာမဟုတ္ဘူး။လူေတြက ကိုယ့္ကိုႏွိမ္တယ္ ဒါ ရွက္စရာမဟုတ္ဘူး။ ၁၅) တစ္ျခားသူက ကိုယ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကတစ္ျခားသူရဲ႕ စကားကိုယူျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတာ။

ျမန္မာကဗ်ာစာအုပ္မ်ား

Ba Tharchaw posted in စာေပစကား၀ုိင္း Ba Tharchaw created the doc: "ျမန္မာကဗ်ာစာအုပ္မ်ား" စကား၀ါေျမမွာရွိသမွ် ကဗ်ာစာအုပ္ေတြကို ေဒါင္းလုဒ္လုပ္ၿပီး ေမာင္ပိုင္စီးထားတာပါ။ အဲ့ဒါကို အလွဴလၻက္နဲ႔ မ်က္ႏွာလုပ္ၿပီးေတာ့ တစ္စုတစည္းထဲ ျပန္တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ကဗ်ာစာအုပ္ေပါင္းစံု အားလံုး ၄၁ အုပ္ ပါပါတယ္။ ဖိုင္မွာေတာ့ Passwords ျပန္ခံထားပါတယ္။ Passwords ကေတာ့ batharchaw ပါ။ နဲနဲေလး အပင္ပန္းခံၿပီး လူလည္လုပ္လိုက္တာကို ေတာင္ သတိရေနေစခ်င္ေသးတာဆိုေတာ့ စကား၀ါေျမ စာၾကည့္တိုက္နဲ႔ စာအုပ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့သူေတြ အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ထပ္ေျပာပါရေစဗ်ာ။ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေမတၱာပို႔ခံေနရတဲ့ Group ေလးမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ မွာေတာင္ မတင္ေသးဘူး၊ ဒီ အဖြဲ႕ေလးမွာ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တင္ေပးလိုက္တာပါ။ :) ဒီ လင့္ခ္ ေလးမွာ ေဒါင္း ယူလိုက္ပါ။ http://goo.gl/dShQG ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။ ဘ သား ေခ်ာ View doc